Over anders zijn, irritante collega's, off-days en de 'Fack-it' Mentaliteit.

Een manifest.

Over anders zijn, irritante collega's, off-days en de 'Fack-it' Mentaliteit.

Soms heb je van die dagen. Je wordt wakker, doet je ding in de ochtend, sport, eet en maakt je klaar voor je dag. Toch voelt het anders dan normaal. Ik ben een van die personen die dan precies wilt weten hoe dat komt en waar het vandaan komt. En dan begint het. Analyseren, analyseren en nog eens analyseren. De conversatie met jezelf in je gedachtes, het stemmetje in je hoofd. Hoe het nu komt, ‘’weet jij het?’’ ‘’nee geen idee…’’. Je zegt tegen jezelf dat er niets aan de hand is en dat het wel gaat, kop op, door, niet lullen maar poetsen. Zoiets.

Onder je bureau kruipen

Toch verloopt alles wat stroever. Waar je normaal snel, effectief en ad rem bent is het nu allemaal net even te laat of een stapje te veel. Je irriteert je aan jezelf, je irriteert je aan mensen überhaupt. Je wilt het liefst alleen zijn of onder je bureau kruipen. Tja, dat staat ook zo raar als je tijdens het gelul met de lunchpauze met je vingers in je oren onder de tafel gaat liggen…

En hoe was jouw weekend?!?

Vooral de verhalen tijdens de lunchpauze, vaak dezelfde collega’s die het meest aan het woord zijn, irriteren je mateloos. En dan komt het, het is ’jouw beurt’. Verdomme ik heb totaal geen zin om mijn mond open te trekken, te lachen en te delen wat ik heb gedaan het afgelopen weekend. Laat me met rust!

‘’Hoe was jou weekend?’’. ‘’Uh, ja, even denken wat heb ik ook al weer gedaan?’’ en oprecht, ik weet het soms echt niet meer. De sociale verplichting, druk of mode dat je iets ‘speciaals’ moet hebben gedaan in je weekend (want anders ben je maar saai).

Schijn dronken

De tering, ik heb helemaal geen zin om dronken 100 euro of meer uit te geven, drie dagen bij te komen om me weer enigszins oké te voelen om dan vervolgens weer bijna me weekend in te gaan en iets 'speciaals' moet ondernemen zodat ik met enig aanzien aan de lunchtafel kan verschijnen.

'Want anders ben je maar saai ...'

De dronken weekend verhalen... Verhalen waarin iedereen zich, net als kleine kinderen die hun vakantie verhaal aan de klas mogen vertellen en daarin elkaar steeds proberen te overtreffen, na elk verhaal zich zo portretteert dat hij of zij het ongelofelijk zwaar heeft. Dit om een soort medelijden bij de rest op te wekken zodat we het bijna zielig moeten vinden dat hij of zij brak is, geen energie heeft. geen flikker uitvoert en vandaag op het werk verschijnt. 

Rebels en anders zijn

Anders zijn en doen dan dat de meeste andere mensen dingen doen kan soms een vervelende eigenschap zijn. Als je het al een eigenschap kan noemen. Doen zoals iedereen het doet zorgt voor de minste weerstand. Anders zijn kan soms energie kosten.

Sociale verplichting en Game of Thrones

Je voelt zo bijna een verplichting om die kroeg in te stappen, slappe verhalen aan te horen om vervolgens met een lege portemonnee, te weinig slaap, wakker te worden met een kater. Dit alleen maar om maar tijdens de lunch 'erbij te kunnen horen'. Bijna.

'No Change Without a Rebel'

Laat mij lekker een boek lezen en om 22:34 m’n bed in rollen na een meditatie sessie van een kwartier. ‘’Huh? Mediteer je?’’ En dan begint het. Zodra je: 22:34, mediteren en slapen in één dezelfde zin zegt begint zichtbaar bij de andere persoon verbazing te ontstaan . De aannames komen, conclusies worden getrokken en uiteindelijk bereiken de impulsen het gezicht en creëren de gelaatstrekken van de luisteraar. Met een gezicht alsof de ander net een citroen achterover heeft gekeeld, word je aangekeken. Ik denk dan direct, laat ook maar zitten. ‘’Nee joh grapje! Ik was Game of Thrones kijken tot laat! Jeetje wat vet, ik heb de hele nacht gekeken! Ik ben kapot nu… poeh…’’. Vervolgens verandert het citroen gezicht in een lach van een soort opluchting.

Ochtendroutine en persoonlijke optimalisatie

Om dit nu een uiting van weinig respect te noemen, is niet hetgeen wat het in mijn ogen is. Het is meer een uiting van onwetendheid en onzekerheid. Als ik mensen vertel over mijn vaste ochtendroutine om mijzelf mentaal en fysiek maximaal te programmeren voor de dag die komen gaat en mij zo de kracht van een topsporter verschaft, denken ze: ‘’Een watte?’’. Weer het citroenhoofd erbij en je vraagt je af of je nu de moeite moet nemen om het uit te leggen.

Like minded

Nu is het zo dat niet iedereen zo is. Veel mensen wel. Ik zeg dan tegen mezelf, het komt wel, over een aantal jaren is deze persoon ook bij. En dan kom ik een persoon tegen die wel geïnteresseerd is. ‘’Woaw! Wat cool! Hoe werkt dat? Wat is dat?’’ Interesse, heerlijk. Een van de krachtigste wapens in How to win friends (and influence people – Dale Carnegie), check mijn samenvatting

Dieper niveau

Een dag later kom je de geïnteresseerde persoon weer tegen en met een lach en enthousiaste groet wordt er vervolgens gevraagd hoe mijn ochtend was, wat ik heb gedaan en in welk boek ik bezig ben.  Een gelijkgestemde. Je kan je verhaal nu echt kwijt op een wat dieper niveau. Je merkt waardering voor wat je doet en wie je bent. Je merkt dat je mensen inspireert en aanzet tot nadenken. Niet de ‘wat heb je van het weekend gedaan, veel gezopen’ gelul.

'‘Ik vind het heel vet en inspirerend wat je doet! Je moet er een boek over schrijven! Hoe kom je aan deze informatie!’’. En zo is het geboren, mijn passie en drive om mijn boodschap, ondanks de citroenkijkers, naar buiten te brengen.

FACK IT!

Fack it! Ik heb mezelf voor genomen dat het niet uitmaakt wie leest wat ik schrijf, zolang ik maar één persoon zijn leven net ietsje beter, leuker, fijner kan maken door over zichzelf en de mensen om zich heen net even ‘anders’ gaat denken. Want wees nou eerlijk, als we allemaal het zelfde zijn is er ook geen flikker aan en zitten alle kroegen in no-time zonder drank.

Laat mij maar een boek lezen en een groene-thee met gember drinken. Amen.

De rebellen van nu zijn de verbeteraars van de toekomst. Leren hoe jij het beste uit jezelf kan halen en hiermee jouw droom leven vorm geeft? Klik voor meer info.